In mijn landschappen is de menselijke figuur afwezig. Die afwezigheid is geen esthetische keuze, maar een morele.

Zichtbaar wordt de stilte die overblijft wanneer onze stemmen verstommen — een stilte die niet vredig is, maar onverschillig. Het landschap heeft ons nooit nodig gehad.

Hoe onze aanwezigheid nog te rechtvaardigen is, is voor mij een ongemakkelijke vraag. De aarde wordt door ons behandeld als speelveld voor menselijke verlangens: om te groeien, te winnen, te consumeren. Het resultaat is een uitgeputte planeet en een soort die zelfs zichzelf als grondstof en wegwerpproduct is gaan beschouwen.

Mijn positie daarin is onvermijdelijk dubbel: verdriet om wat wordt aangericht, en tegelijk machteloosheid tegenover mijn eigen aandeel. Verantwoordelijkheid voelt collectief, schuld persoonlijk. Het maken van de beelden is geen antwoord, maar een manier om daarin te blijven bestaan. Daaruit ontstaan mijn beelden.

Ik fotografeer wat overblijft wanneer het menselijke geluid wegvalt. Beelden met een stilte die de kijker omsluit. Niet als ontsnapping, maar als verschuiving van perspectief. In het besef dat het landschap zonder ons voortgaat, ligt voor mij een vorm van troost — niet omdat het ons nodig heeft, maar juist omdat het dat niet doet.

De werken zijn tactiel en onrustig — niet altijd gevouwen, maar nooit volledig glad, steeds op zoek naar beweging en structuur. Het landschap wordt een plek waar de stilte van afwezigheid hoorbaar wordt.

BIO

Geralda Odinot is een Nederlandse beeldmaker die werkt met zwart-witfotografie en vaak handgevormde prints. Haar praktijk richt zich op landschappen zonder menselijke aanwezigheid, benaderd als een moreel standpunt in plaats van een esthetisch thema.

Opgeleid als wetenschapper en gepromoveerd in de forensische psychologie, verlegde zij in 2019 haar focus volledig naar de beeldende kunst. Deze achtergrond vormt een onderzoekende en materiële benadering van fotografie, waarin denken en maken nauw verbonden blijven.

De print wordt benaderd als een fysiek oppervlak in plaats van een neutraal beeld. Sommige werken worden met de hand gevouwen, gekreukt of opnieuw gevormd; andere blijven onaangetast, maar worden gestuurd door dezelfde zoektocht naar beweging, textuur en onregelmatigheid. Deze tactiele benadering onderzoekt verantwoordelijkheid, uitputting en de ongemakkelijke relatie tussen de mens en de planeet die wij blijven verbruiken — op zoek naar de onverschillige stilte die volgt op onze afwezigheid.